Sportman/vrouw van het jaar, net echte verkiezingen

De nominaties voor sportman en –vrouw van het jaar worden bekend gemaakt en het hele land is in rep en roer. Nu wordt van een goede discussie de wereld niet minder. Jammer is alleen dat in de tegenwoordige tijd van roeptoeteren het zo lijkt te zijn dat we iets moeten neersabelen om iets anders te verheffen.

Mijn sport was de klos, schaatsen inderdaad. Uitgemaakt worden door oud-sporters, journalisten en zogenaamde kenners voor een C, of D-sport met kwalificaties als dom rondjes rijden… Ik zou zeggen loop een weekje mee met Kjeld Nuis of Ireen Wust. Ja, “we” zitten in het verdomhoekje als simpele slootjes rijders. Ondertussen wordt er geklaagd over feitenvrije journalistiek en worden we overspoeld met nieuws waarvan we niet meer weten of het nu waar gebeurd is of niet, Mark Zuckerberg hangt de vlag uit.

 

Hoe vrijer en opener onze wereld hoe meer het een schijnvertoning wordt, zo lijkt het. De koppen blijven hangen zoals: “Het sportgala moet verdwijnen” Eens of niet? Ja EENS!! Weg ermee!! En tegelijkertijd vragen we onszelf nog af waarom politieke bewegingen, ja dat klinkt toch echt veel moderner…, hun complexe beleid niet meer uitleggen of nuanceren door feitenvrije klinkklare onzin te verpakken in hapklare brokken.


Natuurlijk moet het sportgala blijven bestaan, een aanpassing zou ook welkom zijn. Maar zelden gaat de commotie over de winnaar, meestal gaat het over de genomineerden. En dat is een luxe probleem in ons kleine landje momenteel. Er zijn zoveel geweldige prestaties geleverd door zoveel verschillende atleten. Niet met elkaar te vergelijken. Je zult maar voor de 4e spelen op rij goud winnen plus nog eens zilver en niet genomineerd worden (Ireen Wust). Je zult maar de rijzende ster zijn van de Formule 1 wereld en geen kans maken op de sportman van het jaar verkiezing. Laten we iedereen nomineren. Van Rico Verhoeven tot Kiki Bertens. Een nieuwe heldere verdeelsleutel met sporters en kenners zou een uitkomst kunnen bieden. Het klinkt zowaar als een democratie. Laat dan sport een voorbeeld zijn voor de politiek. Laat het een democratie zijn waarin niet de ene sporter of sport naar beneden wordt gehaald om een andere te verheffen, zoals het in de politiek steeds gebruikelijker lijkt.

 

Fuck de nieuwskoppen of clickbait-achtige sensatie polls, kijk naar wat erachter zit. Laten we sport vieren, van al die prachtige prestaties genieten en volgens een heldere stemming één atleet uitroepen tot sportman en -vrouw van het jaar. Het goud heb je toch al gewonnen, en daar gaat het echt om in sport. Opdat de politiek hier een voorbeeld aan mag nemen. De bühne is mooi om een standpunt te maken. Maar die gouden medaille waarom het draait win je in het veld, niet met verheven woorden of populistische taal maar met bloed, zweet en tranen. En dat deden vele sporters met succes dit jaar.

 

Kijk naar hen, een beter voorbeeld kunnen we ons niet wensen.

 

  • Deel artikel op: