'Balanceren op het randje van de storm' met zeezeiler Carlo Huisman

Een interview door Mark Tuitert met zeiler Carlo Huisman van Team Brunel

Zelf kom ik van de zandgronden, niet opgegroeid met zeilen of water. Maar deze tak van sport fascineert me enorm. Met name de ontberingen die zeilers ondervinden tijdens de Volvo Ocean Race; de zwaarste zeilwedstrijd ter wereld. Deelnemer Carlo Huisman kwam bij ons langs op kantoor om zijn ervaringen te delen en nieuwe energie te tanken. Carlo is onderdeel van Team Brunel, het winnende team van de afgelopen loodzware leg/etappe over de Grote Oceaan van Nieuw-Zeeland naar Brazilië.

 

Carlo, je hebt 2 weken ‘rust’ tot de volgende leg. Hoe voel je je nu?

Ik ben redelijk gesloopt. Toen ik aan de Volvo Ocean Race begon woog ik 110 kg en had ik 10% lichaamsvet. Nu weeg ik 100 kg en heb ik een hoger vetpercentage. Je beweegt niet zoals je normaal doet op een kleine boot waarbij je ook nog eens altijd wakker en alert moet zijn. Het grote probleem is dan slaap genoeg krijgen. Zeezeilen is overleven en continu balanceren op de grens van wat er nog meer kan en wat verstandig is.

 

Wilde je altijd al zeiler worden?

Ik heb nooit in een zeilselectie gezeten. Er kwam een punt rond mijn 18e dat de mensen in de zeilwereld over mij zeiden: “We zien jou dat niet doen”, als het ging over het halen van de zeiltop. Ik ben mezelf blijven ontwikkelen. Eerst op het Nederlandse pannenkoeken-niveau. Ik ben een grote kerel en zorgde dat ik erg fit was. Dit viel al snel op. Ik werd langzamerhand uitgenodigd voor de zwaardere wedstrijden. Zo kwam ik terecht in de America’s Cup en nu dus in Team Brunel. Ik zeil nu met de beste zeilers ter wereld. Bouwe Bekking (kapitein) is toch een beetje een jeugdheld van me. Dat is wel echt een droom die uitgekomen is!

 

Net terug van één van de zwaarste legs die je kunt meemaken als zeiler, vertel!

Je moet je voorstellen dat we uit Auckland, NZ vertrokken met water van 20 graden. Zomers. Vanuit de start vaar je eigenlijk twee dagen pal zuid, totdat je uitkomt bij de ‘Ice Gates’, een fictieve lijn die door de raceleiding is opgesteld om te voorkomen dat we ons tussen de ijsbergen wagen. Daar is het water 3 tot 5 graden. Veel kouder kan water niet worden. En dan nog met windkracht 7. We varen zo zuidelijk omdat dat de kortste weg over de aarbol is, maar ook omdat daar geen land is om de wind tegen te houden. We zoeken een zone op met depressies om optimaal gebruik te kunnen maken van de wind. Je zoekt het randje van de storm op, voor maximale wind. Eigenlijk balanceer je steeds op het randje van de boot pushen en de boot heel houden.

 

Zeezeiler John Fisher van team Skallywag sloeg overboord en werd opgegeven, hoe hebben jullie dat tragische ongeval beleefd?

Het is de nachtmerrie van iedere zeiler. Je weet bij die Zuidelijke Oceaan leg dat het over is als je overboord slaat. Voor je het weet ben je in kou-shock en overleef je niet lang. Een zwemvest heeft GPS maar die heeft een bepaalde range. Weinig mensen beseffen denk ik hoe moeilijk het is om iemand terug te vinden in die omstandigheden. Op een gegeven moment moet je als schipper de beslissing nemen om verder te gaan. Je bent eigenlijk op een gegeven moment op zoek naar een lichaam. Niet naar een levend persoon. We konden dit pas na een paar dagen een beetje van ons afzetten. Je vraagt je af waarom je het doet, maar je kan niet zitten dagdromen op de oceaan. Je bent eigenlijk met het hele team aan het overleven. Pas na de finish heb je tijd om het te beseffen. Dat moment zag je bij Bouwe Bekking, die brak na de finish. Emoties kwamen eruit, helemaal bij de schipper die verantwoordelijk is voor de hele crew. Daarom is de hele vloot nu uit Brazilië even naar huis toe om op adem te komen.

 

Hoe overleef je aan boord, fysiek en mentaal? Hoe ziet jouw dag eruit aan boord?

Ik ben voordekker, alles wat voor op het dek gebeurt, doe ik. Zodra we echt op zee zijn doen we alles. Dus ook sturen, repareren en trimmen van de zeilen. Je moet eigenlijk alles kunnen. We hebben best goede vriesdroogproducten die we eten. We eten met z’n allen uit een hondenbak. Je bent eigenlijk alleen maar bezig met genoeg slapen. Op een shift van 8 uur slaap je misschien 1,5 uur. Het is erg zwaar, maar je moet het gewoon doen en er toch proberen van te genieten, wetende dat heel weinig mensen de kans krijgen om dit te doen.

 

Kun je vertellen hoe FIRST Energy Gum jou helpt? 

Ik heb een klein tasje aan mijn bunk hangen waar FIRST in zit. Gedurende de finish in Brazilië was ik al 15 uur wakker geweest en kreeg ik net 1,5 uur slaap toen ik alweer wakker werd gemaakt door een medezeiler. Ik dacht dat hij om kauwgom vroeg, maar hij zei “Neem zelf maar wat gum, want je moet snel aan dek komen!” Vervolgens bleef ik wederom 15 uur wakker. FIRST hielp hier erg goed bij; twee gummetjes en ik stond weer helemaal strak! Helemaal tijdens de normale 4-uur-op-4-uur-af-shifts helpt FIRST me. Je hebt geen tijd en ruimte om echt koffie te zetten en de gum werkt gewoon sneller en intenser, waardoor je er weer tegenaan kunt. Aan boord hebben we meerdere mensen die FIRST gebruiken overigens. Ook bij andere teams sijpelt het gebruik van FIRST Energy Gum door.

 

Jullie wonnen de ‘Koninginnen etappe van de Volvo Ocean Race’! Nog flink gevierd?

Ja, we hebben de overwinning zeker gevierd! Als ik één leg zou kunnen kiezen om te winnen, was het deze. Ook om zelf langs Kaap Hoorn te zeilen was bijzonder. Als je Kaap Hoorn hebt gerond mag je tegen de wind in pissen, zegt men in het zeilen. Dan ben je een echte vent! Een mooi moment als zeezeiler.

 

De volgende etappe gaat van Brazilie naar Newport, USA en start op zondag 22 april. Carlo en zijn Team Brunel sluiten de de Volvo Ocean Race af met de laatste leg die eind juni in Den Haag zal finishen.

Dank aan Team Brunel en Carlo, voor het delen van jullie verhalen.

Mark Tuitert

  • Deel artikel op: