{{vm.keywords}}

ajax champions league

DE PIJN VAN VERLIES

Ik reed vandaag over de afsluitdijk richting Friesland, een mooie rit om gedachten de vrije loop te laten. Al rijdend probeer ik me in te leven in het verdriet van de Ajax spelers. Hoe zouden ze vandaag zijn opgestaan na de krankzinnige apotheose die de halve finale Champions League heette? Als ze überhaupt al de slaap konden vatten.

 

DE KATER VAN AJAX

Hoe ga je om met zo’n niet te verkroppen nederlaag? Een verlies dat nooit helemaal verdwijnt uit je systeem, hoe oud je ook bent, hoevel prijzen je ook nog pakt in je carrière. Zeker dat kunnen nuttige pijnstillers zijn die hun werk doen naarmate de tijd verstrijkt. Maar een klein plekje zal altijd zeer blijven doen als een mijmering naar dat ene moment, naar die ene gemiste kans, naar die lange afgelegde weg, naar die onvoltooide droom. Het doet me denken aan de WK finale van Oranje in 2010 tegen Spanje. De voet van Casillas die redding bood op de inzet van Robben, dat shot van Iniesta… Dodelijk.

 

DE PIJN SLIJT, MAAR VERDWIJNT NOOIT

Ik weet hoe het voelt van beide kanten. Ik heb een gouden medaille gewonnen die alle nederlagen in mijn sport carrière weg zou moeten poetsen. Toegegeven, de pijn wordt een stuk dragelijker met een gouden medaille op je nachtkastje. Maar helemaal weg gaan doet deze nooit. De kans op een finale komt misschien nooit meer, spelen om een wereldtitel voetbal gebeurt misschien een paar keer per eeuw en eigenlijk heb ikzelf maar één keer echt de kans gehad op een wereldtitel schaatsen.

 

NÈT NIET

Al rijdend gingen mijn gedachten naar de WK afstanden in Inzell 2005. Als gedoodverfde favoriet startte ik in de laatste rit van de 1500 meter terwijl de sneeuwval heviger begon te worden. De Noor Rune Stördal klokte de snelste tijd tot dan toe, voor die race en erna zouden we niets meer van hem horen. Ik reed in de laatste rit tegen Erben Wennemars, zoals altijd gingen we fel van start. Iedere doorkomst barstte het veelal Nederlandse publiek in juichen uit, ten teken dat ik op wereldtitelkoers lag. De laatste ronde versla ik Erben die aan het einde van zijn latijn is. Ik kom over de streep en een oorverdovende stilte valt over het stadion heen. Ik kijk omhoog en zie een 2. voor mijn naam staan. Ik zou nooit individueel wereldkampioen meer worden…

 

VALLEN EN OPSTAAN

Op autoritjes als deze, als je gedachten met je op de loop gaan, komt het ook 15 jaar na dato soms even terug. Even die vuist op het stuur, de verbeten lippen en een diepe zucht. Een minuutje pijn van wat zo mooi had kunnen zijn en eigenlijk gewoon had moeten gebeuren. Ik tuur de afsluitdijk verder af, Friesland is in zicht en de zon schijnt. Ik mag voor 200 studenten spreken onder over het omgaan met tegenslagen, een mooie missie, want als ik iets wil overbrengen is het dat. Verlies hoort bij het leven, het doet pijn en een beetje van die pijn gaat nooit helemaal weg. Het biedt geen directe troost na verdriet, dat biedt vrijwel niets, maar het enige wat je kunt doen is opstaan, trots zijn op alle behaalde prestaties en verder gaan. Zonder rancune en met opgeheven hoofd. Werkend aan en wachtend op de volgende kans om het beste uit jezelf te halen.

 

- Mark Tuitert



Laat een reactie achter


U heeft uw naam niet opgegeven
U heeft geen of een ongeldig e-mailadres opgegeven

Wij hebben uw reactie successvol ontvangen.
Oeps, er is iets mis gegaan bij het versturen. Probeer het later opnieuw.

Reacties

Reactie van {{review.naam}}

{{review.reply}}

{{review.datum | date: 'dd MMM yyyy'}}



Deel deze blog:



Gerelateerde posts







Recente blogs

{{ post.title }}

Blog categorieën

{{c.name}}