De vonk van Juul

Strijdende sporters, daar heb ik een zwak voor. Degenen die hun eigen pad volgen, daarvoor staan en vechten. Maar wat als het je verboden wordt om te vechten?

 

Dat overkwam Juul Franssen, meer dan een jaar lang vocht ze een verbeten strijd uit met de judobond, haar A-status werd afgenomen en het werd haar verboden deel te nemen aan de internationale wedstrijden waar ze thuis hoort. Het grootste onrecht dat je een, ervaren sporter die weet wat wel en niet werkt voor haar en haar omgeving hierop volledig heeft ingericht, kan aan doen in mijn ogen.

Een jaar lang, langs de zijlijn niet in actie… Het heeft haar niet gebroken. De aard van een vechtersbaas. Vechten om te overleven, stoer blijven. Vroeger in de slagerij bij haar ouders, later tijdens judo trainingen. Exemplarisch voor een sport waarin jezelf kwetsbaar tonen dodelijk kan zijn, een greintje angst werkt als zuurstof op het vuur van je tegenstander.

 

Juul hield vol en dwong via de rechter haar gelijk af. Daarnaast liep haar langdurige relatie en huwelijk op de klippen. Ze werd teruggeworpen op zichzelf en besloot te graven naar waar ze vandaag kwam en voor stond. Het verloren jaar op sportief en privé gebied gold als een wijze les, getest tot op het bot maar gesterkt in zelfvertrouwen. In topsport is twijfelen over stoppen funest. Je gaat door of niet, geen compromis. Er kwam een helder antwoord van Juul: Tokio 2020.

 

Ze klom op tot een mooie 5e plek op de wereldranglijst. Tegelijkertijd de meest vreselijke plek. 4e of 5e plekken, erger bestaat niet voor een sporter wiens lust alleen gestild kan worden met eremetaal. Zoet was dan ook de smaak van de bronzen medaille op het WK Judo dit weekend. De tranen, de trots en de vonk in haar ogen die ermee gepaard gingen. De vonk die de weg richting de olympische vlam van 2020 vol laat branden.

  • Deel artikel op: